W ubiegłym tygodniu w środę rano zadzwoniła Ciocia z pytaniem czy nie mam jakiejś gotowej kartki, bo potrzebuje na urodziny.  Mówiła, że nie chce jej się szukać po sklepach, a u moje jej się zawsze podobają (miłe to). Akurat o dziwo miałam – taka sytuacja nie zdarza się za często u mnie. Ciocia wybrała jedną z kartek z urodzinowego pakietu o którym wspomniałam w poprzednim poście. Kartka miała być dla pewnej Pani na 50 urodziny. Chciałam dokleić „50” ale Ciocia nie chciała, bo pani jest wrażliwa na punkcie wieku. Jedynie dorobiłam do kartki pudełko, bo róża była dosyć duża i w kopercie nie miała prawa się zmieścić. Róża była biała a ja jedynie potarłam jej końcówki fioletowym tuszem i posypałam proszkiem z brokatem i podgrzałam. No i znowu fiolety... te fioletowe kartoniki to mi się chyba mnożą!

 

Druga kartka już była robiona konkretnie na 50. Tu osoba zamawiająca wiedziała dokładnie co chce, żeby się na niej znalazło. Miały być dwa zdjęcia,  konkretny  tekst, hasełko i złoty kolor kartonika. Podchodziłam trochę jak pies do jeża do zrobienia tej kartki. Jakoś nic mi nie pasowało. Jedną zaczętą mam jeszcze w domu. Na dodatek nie miałam wtedy programu graficznego na kompie i grafikę obrabiałam u mojej siostry. Dopiero jak przejrzałam kartki, które kiedyś robiłam to wpadłam na pomysł zrobienia parawanu. Trochę się bałam że ten złoty kartonik będzie wyglądał odpustowo, ale wydaje mi się, że udało mi się tego uniknąć. Złote kartoniki mam obecnie tylko w kolorze takim żółte-złoto,  wolałabym coś w kolorze antycznego złota. No ale jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma. Choć jak tak teraz o tym myślę, to stare złoto mogłoby być przyciężkawe a tak wyszła dosyć lekka praca.No i zamawiającej się bardzo podobał - a to przecież najważniejsze.

Na dziś tyle. Obiecuję w niedługim czasie zamieścić obszerniejszą notkę na temat zajęć w SKRYPTORIUM, w sobotę byliśmy na kolejnych zajęciach, ale o szczegółach następnym razem. 

Zaczęło się od kartki dla mojego kuzyna. Szliśmy na urodziny a zupełnie nie było pomysłu na jakikolwiek prezent. Samą kasę podarować to tak trochę łyso, więc należało zrobić pranie. 

 Pomysł na składanie koszul zaczerpnęłam od Marthy Stewart. Pierwszą moją pracą ze składanymi koszulami był koszyk. Do koszyka powkładałam koszule poprzyklejane na patyczki do szaszłyków. Wtedy to były takie zwykłe koszule z papieru. Powstał z tego bukiet koszulowy. Było ich w tym koszyku 30, bo kolega skończył trzydziestkę. Jak szukałam wzoru do składania koszul znalazłam tą stronę z poskładanymi pieniędzmi. Na początku z dystansem do tego podeszłam. Bo jakoś tak bałam się, że pieniądze mogą się poprzerywać jak je poskładam. No ale dwa lata temu też nie miałam pomysłu na prezent dla faceta i zrobiłam pierwsze pranie z pieniężnymi koszulami. Spodobała się. No i w tym roku sięgnęłam kolejny raz po ten pomysł. Kartka znowu zrobiła furorę. :D Najpierw było „hahaha jakie fajne” a potem z niedowierzaniem „a to są prawdziwe pieniądze??”. Kuzyn, który jako pierwszy dostał kartkę z praniem powiedział, że dłuuuugo wisiało, bo mu szkoda było, ale w końcu przyszły ciężkie czasy i musiał ściągnąć. No a w tym roku po urodzinach kuzyna posypały się zamówienia na taka właśnie kartkę. 

Najpierw powstały dwie koszulowe - w tym samym czasie. 

 i każda z osobna

Nie są identyczne, ale są bardzo podobne. Właściwie teraz jak na to patrzę to dochodzę do wniosku, że mogłam więcej pozmieniać, ale coś mnie przyćmiło i są dwie jak od szablonu. Przy trzeciej się zbuntowałam i stwierdziłam, że prania nie będzie. Magda podpowiedziała mi, że zamiast prania mogę zrobić szafę. No i zrobiłam - proszę bardzo.

FRONT

ŚRODEK

CAŁOŚĆ

I Z TOREBKĄ ZAMIAST KOPERTY

SAMA TOREBKA

I BLIŻEJ

Torebka jest z odzysku. Był na niej nadruk, ale szkoda mi było ją wyrzucić. Na dodatek w samym środku miała przedarcie. Kilka papierków i torebka jak nowa. Do kartki szafowej pasowała jak ulał. 

Na dziś tyle - cieszę się, że do mnie wpadacie i komentujecie - zapraszam na kolejne wizyty.